جداسازی برنامه به این سه لایه سبب می شود تا نگهداری کد و استفاده ی مجدد از کامپونت ها بین برنامه ها آسان گردد.

مجزا بودن هر لایه از لایه ی دیگر موجب می شود تا یک معماری بر پایه ی سرویس مستقل وجود داشته باشد زیرا هر لایه به لایه دیگر سرویس می دهد.

معماریADF الگوی MVC را پیاده سازی می نماید اما لایه ی مدل را از لایه ی سرویس دهنده ی منطقی جدا می نماید تا معماری بر پایه ی سرویس را پشتیبانی نماید در حقیقت معماری ADF به 4 لایه ی زیر تقسیم میگردد:

1- لایه ی منطق برنامه :این لایه امکان دسترسی به داده را از منابع گوناگون فراهم می کند و منطق برنامه را پشتیبانی می نماید

2- لایه مدل : یک لایه انتزاعی بر روی لایه ی منطق برنامه پیاده می نماید و این امکان را فراهم می نماید تا لایه های نمایش و کنترل بتوانند با پیاده سازی های گوناگون منطق برنامه ها به صورت یکسان رفتار نماید در حقیقت لایه ی نمایش و کنترل کاملا از لایه ی منطق برنامه مستقل باشد.

3- لایه ی کنترل: یک مکانیزم ایجاد می نماید تا جریان برنامه تحت وب کنترل گردد

4- لایه ی نمایش : قابلیت نمایش را برای کاربر فراهم می نماید.

http://tdi.ir/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ADF این امکان را به برنامه نویسان می دهد تا در هر لایه ی تکنولوژی که آنان ترجیح می دهند را انتخاب نماید. شکل بالا حق انتخاب گوناگون برنامه نویسان را زمان ساخت برنامه با ADF نشان میدهد.

در حقیقت چسبی که سبب میشود تا کامپوننت های گوناگون java EE به یکدیگر متصل گردند و در لایه ی منطق برنامه تکنولوژی های گوناگون مانند :EJB، web service ،java Bean ، JPA/Eclipse link/TOP link می تواند استفاده گردد.

لایه ی نمایش می تواند برنامه ی Swing و تعامل با MS office مورد استفاده قرار گیرد و همچنین در صورت استفاده از محیط Html و تحت وب می تواند از JSF و JSP و ADF faces استفاده نماید .